Let's maynie*

อ่า...กลับมาแล้วค่ะ >w<~

จากสองเอนทรี่ที่แล้วที่บอกไว้ ในวันนี้เมย์เป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดลค่ะ ไหนๆได้เข้ามาเรียนมนที่ๆอยากเรียนทั้งที...เลยอยากจะขอเล่าบรรยากาศการเรียนไว้สำหรับน้องๆหรือผู้ที่สนใจเสียหน่อย =..= เพราะบางที...ตอนที่ตัวเองยังเป็นเด็กม.หกอยู่ ก็ต้องมีบ้างที่จะสงสัยเกี่ยวกับการสอบหมอหรือการเรียนที่แตกต่างกันไปตามหลักสูตรของแต่ละมหาวิทยาลัยใช่ม้า~ วันนี้ว่างๆ (ได้ข่าวว่าใกล้สอบไฟนอลมากขึ้นทุกที = =) ก็เลยนึกครึ้มมาพิมพ์ให้อ่านกันค่ะ ><

เรื่องที่ 1 การสอบกสพท. (กลุ่มสถาบันแพทยศาสตร์แห่งประเทศไทย)

อันนี้พูดถึงสั้นๆแล้วกันเนอะ เมย์เองก็จำไม่ค่อยได้แล้วล่ะ ={}=' ในปีของเมย์ใช้คะแนนวิชาวิทยาศาสตร์ (ฟิสิกส์ เคมี ชีววิทยา ข้อสอบมี 2 ชุด แต่ละชุดมีข้อสอบทั้งสามวิชารวมกัน) 40% อังกฤษกับเลขอย่างละ 20% และภาษาไทยกับสังคมอย่างละ 10% ค่ะ ครบแล้วเนอะ? ๕๕๕๕๕๕๕

แต่สิ่งที่ทำให้คิดหนักกันน่าจะเป็นเรื่องการเลือกอันดับมากกว่าการสอบใช่ไหมคะ? อื่ม...จากประสบการณ์ที่ผ่านมาเนี่ย ข้อแนะนำอย่างแรกเลยก็คือ..."เลือกในสิ่งที่อยากเรียน" ก่อนค่ะ ไม่ใช่เรื่องผิดนะ...ที่เราเรียนแย่แล้วจะเลือกมหาวิทยาลัยที่ต้องการอย่างคนเก่งๆเขาเลือกกัน คะแนนแพทย์เป็นตัวแปรที่ไม่แน่นอนเลยค่ะ เพื่อนที่เห็นว่าเรียนเก่งในห้องเรียนได้คะแนนพลิกผันกันเยอะมาก (ในประสบการณ์ของเมย์นะ = =) เลยอยากให้เลือกสิ่งที่อยากเรียนไว้ก่อน...ถ้าคะแนนถึงแล้วเราไม่ได้เลือกไปคงจะเจ็บปวดน่าดูนะคะ ={}=;

อันดับต่อๆไป...ปรึกษาพ่อแม่หรือเพื่อนค่ะ สองและสามก็เป็นโอกาสที่น่าเสี่ยงในสิ่งที่เราชอบรองลงมา ส่วนอันดับสุดท้ายเนี่ย...ถ้าคุณคิดว่าจะเรียนหมอจริงๆ อยากจะช่วยเหลือคน อยากจะเรียนในสาขาวิชานี้โดยไม่เกี่ยงมหาวิทยาลัย กรุณาเลือกในสิ่งที่คิดว่าคุณจะไม่หลุดค่ะ คะแนนอาจต่ำลงมาจากอันดับหนึ่งสองสามมาก ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลยนะคะ

หมายเหตุ: สิ่งที่แนะนำนี้เป็นเพียงประสบการณ์ โปรดใช้วิจารณญาณในการตัดสินใจค่ะ

เรื่องที่ 2 การสอบสัมภาษณ์

แทบจะเป็นสำหรับทุกมหาวิทยาลัยเลยค่ะที่จะมีการคัดกรองนักศึกษาที่ผ่านข้อเขียนมาด้วยการสัมภาษณ์ ตามประสบการณ์ที่ผ่านมา การสัมภาษณ์ของศิริราชทำเอาเมย์น้ำตาจะร่วงค่ะ = = การสัมภาษณ์ของเมย์ค่อนข้างกดดันพอสมควรเลย (ในขณะที่ของเพื่อนคนอื่นออกจะสนุกสนานเฮฮามาก) และอาจารย์ก็คงสังเกตเห็นว่าอีนี่จะร้องไห้แล้ว *หัวเราะ* แต่ว่า...อย่าเครียดกับการสอบสัมภาษณ์ค่ะ ถ้าคุณไม่ผิดปกติทางความคิดหรือเป็นโรคจิต...คุณได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่คุณสอบได้อย่างแน่นอน

หมายเหตุ: มีข้อยกเว้นสำหรับแพทย์พระมงกุฏ (ในปีที่เมย์ทราบมา) ค่ะ อย่างที่รู้กันมาว่า อื่ม...เรียกว่าอะไรล่ะ เรียนเป็นแพทย์ทหาร...ใช่ไหมคะ? (ขออภัยหากจะเรียกผิดไปนะคะ) เพราะฉะนั้นหลักเกณฑ์การสัมภาษณ์และการตรวจร่างกายก็อาจจะเข้มงวดมากกว่าทั่วไปเล็กน้อย ติดตามรายละเอียดจากประกาศในปีนั้นๆนะคะ

ผ่านไปสองเรื่องสำหรับเรื่องทั่วๆไป...ต่อไปขอเจาะจงเข้ามาในมหาวิทยาลัยมหิดลนิดนึง >< ในชั้นปีที่หนึ่งนี้ แพทย์ทุกคณะที่สังกัดมหาวิทยาลัยมหิดลจะศึกษาที่วิทยาเขตศาลายาค่ะ (ก่อนที่จะแยกย้ายเข้าต้นสังกัดตัวเองในปีสองหรือปีต่อๆไป) ซึ่งคณะที่ว่านี้ก็มีอยู่ 5 คณะด้วยกัน คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล (SI) คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี (RA) คณะแพทยศาสตร์ วิทยาลัยแพทยศาสตร์กรุงเทพมหานครและวชิรพยาบาล (BM) คณะแพทยศาสตร์ สถาบันพระบรมราชชนก (PI) และคณะแพทยศาสตร์ สถาบันพระบรมราชชนกศูนย์ราชบุรี (PI*) ค่ะ (ขออภัยอีกรอบถ้าเขียนชื่อคณะไหนผิดไปนะคะ T^T)

เรื่องที่ 1 การใช้ชีวิต

อ่า...อย่างที่ทราบกันดีนะคะ มหาวิทยาลัยส่วนมากก็จะจัดหอพักให้นักศึกษาที่ไม่สะดวกในการเดินทางอยู่แล้วค่ะ ที่มหิดลวิทยาเขตศาลายาก็เช่นเดียวกัน หอพักในมหาวิทยาลัยสะดวกพอสมควรเลยค่ะ แต่ว่าเมย์...อยู่ข้างนอก = = หมายถึงอยู่หอพักข้างนอกมหาวิทยาลัยค่ะ ด้วยเหตุที่ว่าหอพักข้างในมหาวิทยาลัยไม่มีแอร์นั่นเอง ={}=' ขึ้นอยู่กับวิจารณญาณของแต่ละคนอีกครั้งนะคะ ความจริงการอยู่ไกลมหาวิทยาลัยก็ไม่ใช่เรื่องดีในด้านความปลอดภัย (เพราะฉะนั้นก็...ควรอยู่กับเพื่อนมากๆหน่อยเหมือนเมย์เป็นต้น) แต่ว่าเป็นที่รู้กัน แถบมหาวิทยาลัย นักศึกษาก็สัญจรกันขวักไขว่ ร้านอาหารก็มากมายที่เปิดบริการดึกๆหน่อย ไม่น่ากลัวเท่าไหร่นะคะ =w=

ส่วนเรื่องการเดินทางข้างในมหาวิทยาลัยเนี่ย...มหิดลศาลายามีรถรางบริการฟรีค่ะ! (รถรางไฮเทคมีวิทยุเปิดเพลงเสียงดังทุกครั้งที่ขี่จักรยานผ่าน และมีผ้าใบใสกันฝนสาดเข้าด้วย!) แต่ของดีก็ย่อมต้องรอ...แต่ละเที่ยวนานมากเลยค่ะ ={}=' สะดวกและฟรีก็จริง...แต่ก็จะแลกมาด้วยการยืนรอและเข้าเรียนสายนะคะ *หัวเราะ*

เพราะอย่างนั้น...การสัญจรสุดฮิตในมหิดลจึงเป็น...จักรยานค่ะ~ (แถ่แด๊นนนนนนนน) ตอนแรกก็วุ่นวายพอสมควรเพราะเมย์ขี่จักรยานไม่เป็น ฝึกอยู่นานเลยทีเดียว = = แต่พอฝึกได้ก็สะดวกขึ้นมากเลยน้า เพราะในมหาวิทยาลัยก็มีเลนสำหรับรถจักรยาน ที่จอดจักรยาน และจักรยานสีขาว (ใช้ฟรี เมื่อเจอก็ขี่ไปได้เลย แต่ห้ามนำออกนอกมหาวิทยาลัย) ครบพร้อมเลยค่ะ >w< ตอนกลางคืนหน่อยก็ไปขี่จักรยานเป็นฝูง(?)รอบมหาวิทยาลัย อู้ยยยยย~ สนุกอย่าบอกใคร ๕๕๕๕๕๕๕๕

เรื่องที่ 2 การเรียน

โอ้ว...แย่แล้วค่ะ ๕๕๕๕๕๕๕๕

อย่างที่ทราบกันดีนะคะ ปีหนึ่งนี้เปรียบเหมือนปีเตรียมใจสำหรับนักศึกษาแพทย์ เป็นการเรียนวิชาเหมือนม.ปลายสายวิทย์ทั่วๆไปเลย ชีววิทยา (ซึ่งยังเรียนเรื่องเนื้อเยื่อพืช = =) ฟิสิกส์ เคมี คณิตศาสตร์ แต่ว่าเนื้อหาจะยากขึ้นจากม.ปลายเท่านั้นเอง ส่วน...วิชาอื่นๆที่บ่นกันเหลือเกิน MUGE (Mahidol University General Education) ค่ะ ={}=' เป็นวิชาที่ว่าด้วยการศึกษาเพื่อพัฒนามนุษย์ให้เป็นบัณฑิตที่สมบูรณ์ อื่ม...เป็นสิ่งที่ดีนะคะ ={}=' แต่ว่าก็อารมณ์นักศึกษาแพทย์...เรียนสังคม ภาษาไทยอะไรพวกนี้ก็จะไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ ๕๕๕๕๕๕๕ เอาเป็นว่า...ตารางสอนปีหนึ่งของเราจะแน่นเอี๊ยดดดดดดดด ก็เพราะน้อง MUGE นี่ล่ะค่ะ *จุดพลุฉลอง(?)*

สำหรับเรื่องการเรียน...ขอย้ำเลยว่าถ้าตั้งใจก็เป็นเรื่องไม่ยากเลยค่ะ = = ส่วนมากแล้ว...สายรหัสที่ศิริราชจะเป็นสายรหัสที่แน่นแฟ้นและอบอุ่นมากๆเลยค่ะ >< การเรียนที่ง่ายขึ้นของเราจะเป็นเพราะลังรหัสเป็นส่วนมาก พี่ๆก็จะจดแนวข้อสอบเอย สรุปวิชาต่างๆเอย แล้วก็บรรจุใส่ลังส่งต่อกันเป็นทอดๆ (อย่างของเมย์นี่มี 7-8 ลัง ={}=; หนังสือเต็มไปหมด ๕๕๕๕๕๕๕) ช่วยน้องๆปีหนึ่งได้เยอะมากๆเลยค่ะ ><

เรื่องที่ 3 สายรหัส

อื่ม...ต้องโฆษณากันเสียหน่อย ๕๕๕๕๕๕๕

หลังจากการเปิดเทอมของเด็กปีหนึ่งที่ศาลายาผ่านไปได้ประมาณหนึ่งสัปดาห์ (หรือเปล่า? จำไม่ได้แล้ว ๕๕๕๕๕) พี่ปีสองจะมาเปิดสายเป็นคนแรกค่ะ ก็จะมีขนมมาก่อน แล้วก็จดหมายถึงน้องให้ไปตามหาตัวพี่รหัส (= =) อย่างของเมย์นี่...เจอพี่นานแล้วพอสมควร แต่พี่แกล้งให้ไปหาต่อค่ะ T^T' ตามหากันอย่างสนุกสนานเลย แล้วพี่ก็จะพาไปเลี้ยง~ อิ่มอย่าบอกใคร...อาหารศาลายาอร่อยมากค่ะ *ยกนิ้วโป้ง*

ถัดมาก็จะเป็นปีสอง ปีสาม ปีห้า แล้วก็ปีสี่ เหตุผลที่พี่ปีสี่มาหลังพี่ปีห้าก็เพราะว่าพี่ปีสี่ขึ้นวอร์ดแล้ว เวลาว่างน้อยลงก็อาจจะไม่สะดวกมาเปิดสาย ส่วนพี่ปีหกยิ่งแล้วไปใหญ่ พี่ๆปีหกหรือที่เรียกว่าพี่ Extern ของศิริราชจะไม่ค่อยได้ประจำอยู่ที่ศิริราช แต่จะออกไปโรงพยาบาลเครือข่ายค่ะ ทำให้ไม่มีเวลายิ่งเข้าไปอีก...แต่เมย์ก็ได้โทรคุยกับพี่ปีหกแล้วก็พี่บัณฑิต (พี่ที่เรียนจบแล้ว) เรียบร้อยแล้วค่ะ >< พี่ๆน่ารักกันทุกคนเลยยยย~~~

ทั้งอาทิตย์นั้นที่เรามีการเปิดสาย...เราจะไม่เสียค่าข้าวมื้อเย็นเลยค่ะ ๕๕๕๕๕๕๕๕ ได้ทานอิ่มแปล้ทุกวัน อร่อยอีกต่างหาก มีความสุขอย่าบอกใคร ๕๕๕๕๕๕๕

อย่างที่ทราบกัน...(หรือเปล่า? ๕๕๕๕๕๕๕) เมย์จะเข้าศิริราชตอนปีสองค่ะ เพราะฉะนั้น "พี่ซีเนียร์" หรือพี่ที่จะคอยดูแลเราซึ่งส่วนมากแล้วจะเป็นพี่ปีสูงสุดก็เลยเป็นพี่ปีห้า ไม่ใช่พี่ปีหกอย่างคณะอื่น เพราะเมื่อเราข้ามฟากไปที่ศิริราช พี่ปีห้าก็จะขึ้นปีหก เข้าคอนเซปท์การเป็น "ซีเนียร์" และ "เฟรชชี่" อย่างเป็นทางการค่ะ ><

มีเรื่องอะไรอีกไหม? ๕๕๕๕๕๕๕๕

ตอนนี้เมย์กำลังเตรียมสอบไฟนอลของเทอมหนึ่งแล้วค่ะ ^^ ผ่านไปก็ครึ่งปีแล้ว เวลาผ่านไปเร็วมากเลย มีกิจกรรมสานสัมพันธ์ทั้งการแข่งกีฬาเฟรชชี่ (ของนักศึกษามหาวิทยาลัยมหิดลทุกคณะ) การแข่งกีฬาสองเข็ม (แพทย์มหิดล-แพทย์จุฬา) แล้วเดี๋ยวก็มีกีฬาเข็มสัมพันธ์ (แพทย์ทุกสถาบัน) ช่วงปิดเทอมตุลานี้อีกค่ะ =w= ไม่ถือเป็นเรื่องเสียเวลาเลยนะ การเข้าร่วมกิจกรรมทำให้เราคลายเครียดจากการเรียนไปได้มากเลยค่ะ

แล้วช่วงปิดเทอมตุลา...ก็ยังมีค่ายเส้นทางสู่หมอศิริราชด้วยค่ะ สำหรับน้องๆที่สนใจทุกคนเลย ครั้งนี้คงสมัครไม่ทันแล้ว = = รอปีหน้าได้นะคะ เมย์ไปเป็นพี่กลุ่มปีนี้ด้วยล่ะ >w<

ขอย้ำอีกครั้งแล้วกัน...ทุกเนื้อหาในบลอคนี้เป็นประสบการณ์ของเมย์ล้วนๆเลยค่ะ ทั้งรับฟังจากเพื่อนและประสบกับตัวเองมา ขออภัยหากมีข้อผิดพลาดด้วยนะคะ

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ(?) เป็นกำลังใจให้น้องๆทุกคนเลยน้าาาาาาา สู้ๆค่า >w<~

ทิ้งท้าย: เว็บไซต์รายละเอียดที่เกี่ยวข้อง
มหาวิทยาลัยมหิดล: www.mahidol.ac.th
คณะแพทยาศาสตร์ศิริราชพยาบาล: www.si.mahidol.ac.th
คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี: www.ra.mahidol.ac.th
คณะแพทยศาสตร์ วิทยาลัยแพทยศาสตร์กรุงเทพมหานครและวชิรพยาบาล: www.vajira.ac.th
คณะแพทยศาสตร์ สถาบันพระบรมราชชนก (และศูนย์ราชบุรี): www.pi.ac.th
ค่ายเส้นทางสู่หมอศิริราช ครั้งที่ 11 (ลองอ่านรายละเอียดคร่าวๆดูนะคะ เจอกันใหม่ปีหน้าค่ะ): http://www.si.mahidol.ac.th/th/hotnews_detail.asp?hn_id=405

มีคำถามอะไรถามไว้ได้นะคะ~

edit @ 23 Sep 2010 21:18:21 by Let's mAyniE"

เอาล่ะ...ขอรวบรวมเรียบเรียงเหตุการณ์ก่อน ฮ่าๆๆๆ


วันนั้น...วันที่เท่าไหร่ไม่รู้ = =' รู้แต่คุยโทรศัพท์กะอีแฮร์อยู่ คุยถึงเรื่องสอบเนี่ยล่ะ แล้วก็เรื่องประกาศผล เออ เค้าจะประกาศรึยังวะมึง? จะประกาศวันที่เท่าไหร่? วันนี้ไหม? บ้าบอคอแตกกันไปเรื่อย อยากบอกว่าอารมณ์ ณ จุดนั้นคือสนุกสนานมาก ส่วนหนึ่งคือทำใจไว้แล้วด้วยมั้ง แม้จะแอบหวังว่ากูจะไม่หลุดทันตะมหิดลซึ่งเป็นอันดับสี่ พอวางสายอีแฮร์ไป ก็เป็นอันสุขขี เล่นคอมต่อไปได้ห้านาที โทรศัพท์บ้านก็กริ๊งมาอีกรอบ ถ้าไม่ใช่ของแม่ ก็รู้อยู่แล้วล่ะว่ามีแต่กระต่ายม่วงเพื่อนยาก(?)ซึ่งร่วมกันเผาผลาญองค์การโทรศัพท์ตลอดช่วงตั้งแต่ก่อนสอบหมอเป็นต้นมา


ก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติว่ะ เพื่อนกูเผาผลาญโทรศัพท์บ่อยไป รับสายมา


"ฮัลโหล?"


"เชี่ยยยยย มึง! ผลหมอออกแล้ววววว!!!"

...ชิบ =[]=llllllllllllll


นาทีนั้นหัวใจหยุดเต้น มือสั่นคว้าเมาส์เด้งไฟร์ฟอกซ์ขึ้นมาทันใด คือไฟร์ฟอกซ์มันก็ช้า แต่กูก็ดันเสล่อไม่ใช้ไออีแม้จะต้องการความรวดเร็ว รอมันมาปุ๊ป เว็บกสพท.ที่ในช่วงนั้นเข้าบ่อยยิ่งกว่าบอร์ดผู้ชาย(?)ก็เด้งขึ้นมา ชิบหายแล้วไง มันมาจริงด้วยว่ะ นังเมย์เริ่มกรีดร้องอย่างสิ้นสติ มือสั่นมาก เย็นมาก แม่กับน้องก็วิ่งมา ไหนๆ ประกาศแล้วเหรอ? กูนี่แทบจะเป็นลม ตะโกนคำสบถด่าแฮร์ไปเยอะมาก


"เชี่ยเอ๊ยมึง มึ้งงงงงงง กูจะตายแล้วสาดดดด ฆ่ากูที โฮกกกกก"


ระหว่างนั้นอีแฮร์ก็พอกัน และทันใดนั้น...


"มึ้งงงงง ทันตะจุฬา ทันตะจุฬา ทันตะจุฬ้าาาาาา แอร๊ยยยยยยยยยยยย"

(ทันตะจุฬ้าไม่ใช่ภาษาวิบัติ เป็นการแสดงความตื่นเต้นอย่างหนึ่ง)


อีแฮร์แม่ง ตะโกนใส่หูดังมาก ทำเอากูยิ่งมือสั่น น้ำตาจะร่วง


"มึงงง มันประกาศแบบนั้นเลยเหรอวะ? เชี่ยยยยย เอาเป็นคณะเลยเหรอวะะะะ?"


แต่ ณ จุดนั้น กระต่ายม่วงเพื่อนยากไม่ได้อยู่กับกูแล้ว = =


"ไม่รู้ววววว เนี่ยยยยย ทันตะจุฬ้าาาาาาา โฮกกกกก จอย จอย จ๊อยยยยยยย แพทย์ศิริราชชช ศิริราชชชชชช"


เอาแล้วไง = =


เชททททททท จอยโว้ยยยยยย มึงไปดีแล้วววววววว วินาทีนั้นมือเย็นอีก สั่นอีก


"เชี่ยยยยยยย แล้วชื่อกูอ่ะะะะะะ"


"ไม่รู้วววววว หาเอาาาาาาา แม่!"


กระต่ายม่วงเพื่อนยากทิ้งกูอีกแล้ว TTvTT'


แต่คือตอนนั้นไล่ถึงศิริราชแล้วไง เห็นชื่ออีจอยแล้ว ตะโกนบอกแม่ซึ่งอยู่ข้างๆ แบบ หม่าม้า จอยได้ศิริราชชช แม่ก็แบบ เออ จอยเก่ง แต่กูมีอารมณ์ชื่นชมมันอยู่สามวิ เอาละ ก ข ค ฆ ง จ ฉ ช ซ ฌ ญ ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ ด ต ถ ท ธ น


บ

 
ป

 
ผ


ฝ


.
.
.


พ



เชี่ยเอ๊ย ถึงกูแล้วไง TT ตะโกนบอกกระต่ายม่วงอย่างบ้าคลั่ง แฮร์ ถึง พ แล้ววววว ไล่ๆเมาส์ลงด้วยความเร็วสูง จน...


คุณพระคุณเจ้า TTvTT


วินาทีที่เห็นชื่อตัวเองนี่ โลกหยุดหมุนมาก อีกวินาทีถัดมาความตื้นตันตื่นเต้นอะไรก็แล้วแต่พุ่งพรวดราวกับวิ่งแข่งกันมา ตะโกนเกทับอีแฮร์


"มึงงง ศิริราชชชช ศิริราชชชช โฮฮฮฮฮ"


หม่าม้ากับน้องเริ่มเขย่าตัวนังเมย์ จริงเหรอ? วิเดียวกับที่แฮร์ถามมาด้วยคำถามเดียวกัน ได้แต่ตอบไปว่าเออ จริงง ศิริราชชช


แถไถไปมา สักพักแฮร์ก็วางสาย บอกว่าจะไปหาแม่หรืออะไรสักอย่าง กูนี่น้ำตาเริ่มคลอ ให้หม่าม้ากับน้องดูว่ากูไม่ได้ตาฝาดไป ชื่อเมย์จริงๆค่ะ ฮึกกกกก


พอได้สติก็โทรหาอีจอย ปรากฏว่าจอยก็รู้แล้ว และในที่สุดเราสองคนก็ได้อยู่ด้วยกันสักที (แม่กูยังถามอยู่ว่าเราไปอยู่กันสองคนจะรอดไหมวะจอย? กั่กๆๆๆ)


ต่อจากนั้น...ทำไรต่อวะ? ออนเอ็มเสะ เราต้องประกาศให้โลกรู้ว่ะ (อารมณ์ดราม่าเมื่อกี้หายไปไหน? = =) ก็อีเป๋มั้งที่มาทัก มาแสดงความยินดี มีใครอีก? ไหม ไข่แมว เกล้าชาย เหมี่ยว ปลาน้อย และอีกมากมายก่ายกอง ต่อมาก็เข้าเฟซบุ๊ค ป่าวประกาศอีกเช่นกัน(?) มีฟาง ต้า พีร่า กิ๊บ แบงค์ และอีกมากมายเช่นกัน เข้าเฟซบุ๊คพี่ดาว คร่ำครวญใส่ว่าติดแล้ว สักพักพี่ดาวก็มาตอบ มาแสดงความยินดีด้วย


ความตื่นเต้นเริ่มหดหายละ ทีนี้เรามาเข้าสู่โหมดเป็นทางการกันดีกว่า =w=


อย่างแรกก็ต้องขอบคุณ ขอบคุณป่าป๊าที่คอยติวเรื่องข่าว และหม่าม้า ที่คอยอบรมสั่งสอนตลอดมา ขอบคุณที่คอยรับฟัง ขอบคุณที่ให้กำลังใจ เมย์จะไม่ท้อค่ะ เพื่อป่าป๊าหม่าม้า...รักนะคะ *O*


ขอบคุณน้องมอลต์ ที่ถึงจะคอยกลั่นแกล้งรังแกพี่สาว แต่ก็ทำให้ไม่เครียดมากเกินไป รักน้องมอลต์เหมือนกัน!


ขอบคุณอาจารย์ทุกท่านที่คอยให้ความรู้และคำแนะนำ ขอบคุณญาติพี่น้องทุกคนสำหรับคำอวยพรและกำลังใจค่ะ


ขอบคุณเพื่อนๆทุกคน ทั้ง 343 833 226 และเพื่อนคนอื่นๆที่ไม่ได้กล่าวถึง


- ขอบคุณอีแฮร์ กระต่ายม่วงทันตะจุฬา ที่ร่วมผลาญองค์การโทรศัพท์ด้วยการโทรเบอร์บ้านยาวนานอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงเกือบทุกวันตั้งแต่ก่อนสอบหมอเพื่อการไม่เครียดเกินไปของนังเมย์ (หรือเป็นการร่วมด้วยช่วยอู้ก็ไม่อาจทราบได้) ขอบคุณที่เคยติวสังคมด้วยการอ่านผ่านโทรศัพท์ซึ่งไม่เข้าหัวกูเลย(?) ขอบคุณที่คอยตอบคำถามและข้อสงสัยที่ตอบได้บ้างไม่ได้บ้าง(?) ขอบคุณที่คอยร่วมด้วยช่วยขโมยผัก(?) ทั้งในคันทรี่สตอรี่และไอส์แลนด์พาราไดส์ ร่วมด้วยช่วยถูตัว(?)ในเพ็ทโซไซตี้ ร่วมด้วยช่วยเขียนตอบวอลกันไปกันมาจนเป็นท็อปฟอลโลเวอร์ และอื่นๆอีกมากมาย (เชี่ย มึงกับกูเคยมีสาระใส่กันป้ะวะ? = =) และที่สำคัญที่สุด...ขอบคุณที่มาร่วมเพ้อผู้ชาย ทั้งทบชก. และซปจน. ทั้งซอจซ. และปจซ. (ย่อทำไม?) กูรักมึงนะเว่ยเฮ่ยยยยย

- ขอบคุณจอย สาวเจอาร์ศิริราชเพื่อนยาก(?) ของมึงนี่สาระล้วนๆว่ะ กั่กๆๆๆ ขอบคุณที่คอยเป็นที่ปรึกษา กูปลื้มความคิดที่มีความคิด(?)ของมึงมากนะจอย ขอบคุณที่คอยตอบข้อสงสัยทุกวิชาให้กูได้เสมอ ขอบคุณที่เป็นแบบอย่างให้กูได้ขยัน ขอบคุณที่มึงโทรฟรีหากูได้ทำให้กูไม่ต้องเสียค่าโทรศัพท์(?) ขอบคุณที่มึงจะไม่เบื่อหน้ากูที่ต้องทนกันอีกหกปี(?) สาระว่ะ เห็นรึเปล่า? ฮี่ๆๆๆๆ กูรักมึงนะจอย...ถ้าบางทีทำให้มึงรำคาญ ต้องขอโทษด้วย TTvTT (แฮร์บอกแล้วไม่ขอโทษกูบ้างเหรอ? ตึง)

- ใครอีกดีวะ ปอม กุลสาวบัญชีจุฬา~ และหม่อนหนุ่ม(?)เศรษฐศาสตร์จุฬา~ ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะจ๊ะ ด๊วบบบบ

- ขอบคุณเพื่อนสนิท 226 และเพื่อนที่ช่วงนี้คุยกันบ่อยหน่อย เป๋ ยุ้ย ไหม พัด นัด พี่สาวจีน เกล้าหญิง โบนัส ฝ้าย คู่หูนัทนิน และอีกมากมาย ขอบคุณสำหรับทุกอย่างงับ~


ต่อมา ขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ ที่บอร์ดทรูคังทึก

- พี่ดาว แอดมินตัวแม่(?) ขอบคุณที่คอยให้คำปรึกษาในหลายๆเรื่อง คอยให้กำลังใจเวลาเมย์ท้อ ถึงจะกดดันบ้างก็เถอะ ฮ่าๆๆๆ รักพี่ดาวนะคะ!

- ขอบคุณปลาน้อย ที่คอยเล่าเรื่องนู่นนี่ให้ฟัง(?) คอยส่งส่วยฟิคยามขาดแคลน(?) คอยให้กำลังใจและให้คำปรึกษา(เรอะ?) เป็นกำลังใจให้เสมอนะปลา อยากให้มึงรู้ไว้มากเลย...รักมึงนะ มารักเพื่อนบ้างนะ ฮ่าๆๆ

- ขอบคุณทุกคนในบอร์ดทรูทั้งที่กล่าวถึงและไม่ได้กล่าวถึง พี่แนนนี่แนน วิว นิว ที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกัน มุกกับมะขามเพื่อนและน้องร่วมวงการและร่วมโรงเรียน พี่ปุ้ย และทุกๆคน ขอบคุณค่ะ



พี่ๆน้องๆเพื่อนๆที่ปิงบุ๊ค พี่แก้ว พี่เอ้ พี่จิ ฟาง พี่นิดที่คอยส่งเสื่อ และพี่แนนที่คอยอัพไฟล์ ฮ่าๆๆๆ ขอบคุณค่ะ


พี่ๆน้องๆในเอ็กซ์ทีน พี่โบที่ส่งเมสเสจมาให้กำลังใจเสมอ พี่กอน และทุกๆคน ขอบคุณค่ะ


รองสุดท้าย...ขอบคุณสาธิตเกษตรที่เมย์อยู่มาเก้าปี เพื่อน KUS35 ที่เมย์ยังไม่ได้กล่าวถึง พริม เดียร์ ดิว จ๋า พิม ที่เดี๋ยวนี้ไม่เจอหน้ากันเลย ไว้จะไปหานะจ๊ะ


ขอบคุณเตรียมอุดมศึกษา สามปีแห่งความผูกพันกับ TU70 ขอบคุณนะคะ





และสุดท้าย...ที่สำคัญที่สุด



ขอบคุณศิริราชและพระบิดา...ที่ให้โอกาสเมย์ได้พยายามสู่ความฝันของตัวเอง เมย์จะไม่ท้อค่ะ จะเป็นแพทย์ที่ดีให้ได้ ขอบคุณค่ะ!
 

edit @ 30 Mar 2010 12:41:10 by Let's mAyniE"

ความรัก...เปรียบดั่งคมมีด


คมมีดที่คร่าชีวิต...ปลิดลมหายใจให้ขาดห้วง


...หรือเพียงกระชากเอาจิตวิญญาณ เหลือเพียงร่างกายที่รอวันดับสูญ

- - -

คิมยองอุนไม่เคยเชื่อในเรื่องลี้ลับ จนมันมาเคาะประตูเรียก ก่อนจะกระโจนเข้าใส่อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว


ลมหายใจพรูยาว นัยน์ตาสีรัตติกาลจับจ้องเพียงแสงสะท้อนของกุญแจมือโลหะชั้นดีที่หยอกล้อกับดวงไฟริบหรี่บนผนัง ทางเดินฉ่ำชื้นชวนอึดอัด ลมหนาวไร้ที่มายิ่งบาดลึกลงบนผิวเนื้อราวจะตอกย้ำ


ข้างกายเขาคือสองร่างสูงใหญ่ที่ยิ่งดูทะมึนเมื่ออยู่ในชุดผ้าคลุมสีมืด ยองอุนไม่เห็นหน้าค่าตาผู้จับกุม แล้วก็ไม่แน่ใจด้วยว่าอยากจะเห็นหรือเปล่า


ทางเดินหินทอดยาวจนสุดที่ประตูไม้คร่ำครึ ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายยิ่งเต้นรัว เลือดสูบฉีดตามสัญชาตญาณ ความรู้สึกอยากวิ่งหนีแล่นพรวด ก่อนจะจากไปเพราะรู้ตัวเองดี มือหยาบแข็งสองคู่นั่นคงจะไม่ปราณีเหมือนยามคุมตัวเขามา


กลิ่นคาวคละคลุ้งชวนสะอิดสะเอียน แต่ภาพที่ปรากฎกลับดึงดูดจนไม่อาจละสายตา


ร่างบอบบาง...ยิ่งดูน่าทะนุถนอมเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของคนตัวใหญ่กว่า ผิวขาวซีดถูกห่อหุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงแสบตา นัยน์เลื่อนลอยกะพริบปริบให้เข้าใจว่ายังมีชีวิตเมื่ออีกบุรุษที่ฝังใบหน้าอยู่ที่ลำคอขยับตัว


ลืมแล้วซึ่งความกลัว


ลืมแล้ว...เมื่อหยาดเลือดหลั่งไหลจากผิวเนื้อนั่น ก่อนที่อีกฝ่ายจะลากไล้ตามทาง กวาดเก็บกลืนกินราวของหวานชั้นดี


ลืมแล้ว...เมื่อผู้ถูกกระทำเมียงมอง ความเฉยเมยค่อยกระตุกให้หัวใจเต้นแผ่วลง


ก่อนจะยิ่งเต้นระรัวเร็ว เมื่ออีกนัยน์ตาส่องประกายวาบ


นัยน์ตาสีแดงสดของหยาดเลือด


แวมไพร์

TBC(?)

ฟิคอะไรวะ... = =' มาจากไหนวะ... = ='

มาจากความว่างงาน(?) ฮิๆๆๆๆๆๆๆๆ